داعى دوم ( پاداش دنيوى و احترام مردمى ) را به علم الاخلاق قدماى يونان نسبت داده‌اند و اينكه فلاسفه يونانى فضايل اخلاقى را بر اساس منافع دنيوى آن پذيرا مىشدند و به مردم تلقين مىنمودند . ولى اين داعى ريشه‌اى نيست . زيرا تهذيب نفس هميشه مبتلا و مصادم با اميال شهوانى و غرائز است و تحمل محروميت‌ها و ناگوارىها براى منافع دنيوى احتمالى در آينده ، بعيد به نظر مىرسد خصوصاً كه موقعيت‌هاى اجتماعى و مدح و جزاى عقلائى هميشه از راه اخلاق سالم بدست نمىآيد و حتى ثروت و قدرت و حكومت وغيره بيشتر از مكارم اخلاق و تحصيل علم براى پاداش‌هاى دنيوى سببيت دارد . لذا مىبينيم كه از هزاران تن يك تن به جهت دهى نفس در متن فضايل اخلاقى به منظور پاداش دنيائى رغبت پيدا نمىكند . جواب يك اعتراض مهم خوانندگان گرامى شايد درين مقام اعتراض نمايند كه آنچه درباره ضمانت اجرائى دين گفته شد مبالغه و گزافه گوئى است . زيرا مردمانى هستند كه اعتقاد دينى ندارند اما به علل گوناگون ديگر زحمتها و رنجها و محروميتها را پذيرا مىشوند و حتى در راه اهداف خويش از جان شيرين خود با سهولت مىگذرند . مرتاضان هندى براى اغراض غير دينى متحمل زحمات طاقت فرسائى مىشوند جنگجويان ويتنامى و غيره كه به دين و جاودانگى روح